Nie dam rady

Przetrwałaś każde swoje „nie dam rady”.

I dałaś radę. Z biegiem lat coraz mniej lubię to „musisz być silna” albo ,,co mnie nie zabije to mnie wzmocni”. Bo nie musisz. Też nie zawsze jestem silna.

Bywam zmęczona życiem. Wściekła. Bezradna. Rozczarowana.

Bywały dni, kiedy nie chciałam żadnych mądrych słów, dobrych rad ani zapewnień, że wszystko będzie dobrze. Bo czasami nie jest dobrze.

Są rzeczy, które bolą długo. Są straty, których nic nie zastąpi. Są ludzie, za którymi tęskni się mimo mijających lat. Są rozczarowania, po których człowiek już trochę inaczej patrzy na świat. I są takie momenty, kiedy naprawdę myślisz:

,,nie dam rady”.

A potem mija dzień. Noc. Kolejny dzień. Robisz herbatę. Podlewasz kwiaty. Idziesz do pracy. Śmiejesz się z czegoś zupełnie głupiego i przez chwilę aż dziwisz się, że jeszcze potrafisz. I życie powoli wraca. Nie takie samo. Ty też już nie jesteś taka sama.

Ja teraz mam 54 lat i wiem jedno dać radę nie oznacza przejść przez życie bez blizn.

Mam swoje. Mam historie, o których mogłabym opowiadać długo. Mam rzeczy, które zrobiłabym inaczej. Mam ludzi, których już przy mnie nie ma.

Mam kilka drzwi, które zamknęłam za późno, i kilka, które otworzyłam dopiero wtedy, kiedy przestałam się bać tego, co powiedzą inni.

Ale mam też SIEBIE Trochę bardziej świadomą. Trochę spokojniejszą. Już nie tak chętną, żeby wszystkim coś udowadniać. Trochę bardziej uważną.

I coraz częściej myślę, że właśnie na tym polega dojrzewanie kobiety.

Nie na tym, że już niczego się nie boisz.

Tylko na tym, że kiedy życie kolejny raz mówi: „sprawdzam”, patrzysz na siebie i przypominasz sobie: przecież ja już tyle razy myślałam, że nie dam rady.

A jednak jestem.

Żyję. Kocham. Śmieję się. Planuję.

Sadzę rośliny. Zaczynam nowe rzeczy i projekty. Czasami płaczę. Zostawiam to czego nie czuję. Uwalniam żal, rozczarowanie, przyjmuję piękno i ufność.

A czasami mam wszystkiego serdecznie dość. I nadal jestem ciekawa tego, co jeszcze przede mną. Może więc nie musimy być niezniszczalne. Wystarczy, że będziemy prawdziwe.

I pamiętać, że za nami jest już całkiem długa droga usłana naszymi dawnymi:

„Nie dam rady”.

A popatrz… Dałyśmy.

Agnieszka Czinar