Wiele twarzy rozstań

Rozstania mają wiele twarzy.

Nie rozstaje się tylko mąż z żoną. Rozstają się przyjaciele, którzy kiedyś nie wyobrażali sobie dnia bez wspólnej rozmowy. Rozchodzą się drogi rodzeństwa. Kończą się wieloletnie współprace. Zamykają się firmy.

Odchodzimy z pracy, która przez lata była częścią naszej tożsamości.

Wyprowadzamy się z domu pełnego wspomnień. Żegnamy miejsca, do których już nigdy nie wrócimy tacy sami.

Czasem rozstajemy się z marzeniami, które nie miały szans się spełnić. Z planami. Z poczuciem bezpieczeństwa. Ze zdrowiem. A czasem z własną wersją siebie – tą, którą byliśmy jeszcze kilka lat temu.

Często siedzę naprzeciw ludzi, którzy próbują pozbierać swoje życie po takich rozstaniach.

Widzę łzy. Widzę złość. Żal. Poczucie winy. Samotność. Widzę ludzi, którzy pytają:

Jak to się stało?

I za każdym razem wraca do mnie ta sama refleksja. Najrzadziej boli samo rozstanie.

Najbardziej boli to, co wydarzyło się dużo wcześniej. Milczenie. Niewypowiedziane słowa.

Odkładane rozmowy. Udawanie, że wszystko jest w porządku. Brak ciekawości drugiego człowieka.Brak odwagi, by powiedzieć: boję się, tęsknie, potrzebuje Ciebie, jest mi źle.

Większość rozstań nie zaczyna się w dniu, kiedy ktoś pakuje walizkę, składa wypowiedzenie czy zamyka za sobą drzwi. One zaczynają się dużo wcześniej.W chwili, gdy przestajemy ze sobą rozmawiać.Bo największym wrogiem relacji nie jest kłótnia.

Jest cisza.

Ta pozornie spokojna. Ta, która trwa tygodniami, miesiącami, a czasem latami. Cisza, w której nie mówi się już o swoich uczuciach, lękach, potrzebach i rozczarowaniach. Cisza, w której zamiast pytać zakładamy. Zamiast słuchać oceniamy. Zamiast być blisko żyjemy obok siebie.

W większości relacji odpowiedzialność za ich kondycję spoczywa na obu stronach.

Oczywiście są sytuacje, w których pojawia się przemoc, uzależnienie, zdrada czy świadome krzywdzenie drugiego człowieka. W takich przypadkach odpowiedzialność za te decyzje ponosi ten, kto je podjął.

Ale w codziennym życiu najczęściej nie jest to takie proste.Jedno przestaje mówić. Drugie przestaje pytać. Jedno zamyka się w sobie. Drugie przestaje słuchać. Jedno czeka na pierwszy krok. Drugie robi dokładnie to samo.

I z dnia na dzień między dwojgiem ludzi rośnie przestrzeń, której później często nie da się już zasypać. Nie piszę tego po to, żeby szukać winnych.Piszę to dlatego, że odpowiedzialność nie jest karą.

Jest szansą.

Bo jeśli potrafimy zobaczyć również swój udział w tym, co wydarzyło się w relacji, mamy wpływ na to, co wydarzy się w następnej. Możemy wcześniej zatrzymać się przy drugim człowieku. Możemy zapytać. Możemy usłyszeć. Możemy przeprosić. Możemy powiedzieć, że się boimy, że tęsknimy, że czegoś nam brakuje.

Nie ma relacji bez komunikacji. Nie ma bliskości bez rozmowy.

Nie ma zaufania tam, gdzie zabrakło odwagi, by powiedzieć prawdę o sobie.

Bo komunikacja nie polega tylko na mówieniu. Polega na słuchaniu bez przygotowywania odpowiedzi. Na zadawaniu pytań. Na zatrzymaniu się przy emocjach drugiego człowieka, nawet wtedy, gdy są niewygodne. Nie każdą relację da się uratować.Ale wiele można ocalić, zanim będzie za późno.

Dlatego, jeśli dziś masz obok siebie człowieka, który jest dla Ciebie ważny, nie odkładaj rozmowy na jutro. Nie czekaj na lepszy moment. Nie zakładaj, że druga osoba sama się domyśli.

Nikt nie potrafi czytać w cudzym sercu. Usiądź obok niej. Wyłącz telefon. Popatrz w oczy.

I zapytaj: Co dziś dzieje się w Twoim sercu?

A kiedy usłyszysz odpowiedź, nie słuchaj po to, żeby znaleźć argument.

Nie słuchaj po to, żeby wygrać. Posłuchaj po to, żeby zrozumieć.

Bo czasem jedna szczera rozmowa wypowiedziana we właściwym momencie potrafi uratować więcej niż lata późniejszych przeprosin.

I może właśnie dlatego uważam, że największym aktem miłości nie są wielkie gesty.

Największym aktem miłości jest codzienna gotowość, by naprawdę usłyszeć drugiego człowieka

Agnieszka Czinar